donderdag 17 oktober 2019

Weekgreep #1937

174. Icinori Issun Boshi
Wondermooi in drie kleuren geïllustreerd sprookje uit Japan, over een jongetje dat niet groter is dan een kinderduim. Net als in de Europese versie van het verhaal, verslaat hij uiteindelijk een reus. Maar verder gaat het heel anders. In Japan zijn er veel versies van het kleine mannetje met zijn rijstkommetje, die hij als hoed en als boot gebruikt en de naald die dient als zijn zwaard. Van dit in Frankrijk werkende duo kunnen we, blijkens hun portfolio, nog veel meer moois verwachten. 6+

zondag 6 oktober 2019

Weekgreep #1936

169. Arie, Romy Boomsma en Margot Holtman Langs de lange lindelaan
Andreus, Hanlo, Hoekstra, Tellegen, Wilmink, Van de Vendel, Olthuis, Robben, Eykman, Gorter, Dorrestijn. Niets mis met deze gemoedelijke dichtersbijeenkomst in de bloemlezing Langs de lange lindelaan; een mooi, zij het wat donker geïllustreerde verzameling lievelingsgedichten door Arie en Romy Boomsma. Natuurlijk springt het glazuur van je tanden als je het echtpaar kirrend hoort omschrijven hoe zij bij hun eerste ontmoetingen gedichten aan elkaar voorlazen en nu de kinderen die daaruit voortkwamen ook. Maar het draait om de dichters, en die doen dat wel weer vergeten. Hier en daar een beetje truttige, maar verder prima selectie, handzaam formaat, lekker stevig, past in elke tas, kan overal mee naartoe. 7+

170. Paul van Loon en Silvie Buenen Boven op tante Agaat
Wat leuk, het debuut Boven op tante Agaat van Paul van Loon is weer eens gedrukt, voor het eerst sinds 2008, met nieuwe illustraties van Silvie Buenen. Eerder werd het AVI-verhaal over Willie, zijn kat Roodvonk en de hele vervelende tante die moppert en knijpt, al van beelden voorzien door Wim Hofman, Camila Fialkowski en Sylvia Weve. Agaat is niet dol op Roodvonk: 'Maak er toch een kleed van.' Willie zint op heel andere oplossingen. 7+

171. Caja Cazemier Roes
Het proza is tenenkrommend maar de inhoud relevant: Yvar en Lola proberen 4-havo feestend en vooral met veel verdovende middelen zoals lachgas door te komen. Sterk omslag van Nanja Toebak, dat gaat draaien als je er enige tijd vanuit een bepaalde hoek naar staart. Het duurt bij het boek wat langer dan op het beeldscherm, maar ja, dat geldt voor wel meer dingen in boeken. Jongerenromans mogen wel vaker zo'n strak, functioneel en toch aantrekkelijk ontwerp hebben. 13+

172. Jeffrey Alan Love De heldensage
Het lovend besproken, lijvige Noorse mythen van Kevin Crossley-Holland, ontleent zijn kracht aan de stoere illustraties van Jeffrey Alan Love. En betekende vooral voor die laatste een doorbraak in Nederland, waar hij eerder dit jaar een zeer verdiende Zilveren Penseel won. Zijn uitgever komt slim snel met een opvolger. Dit keer in z'n eentje, over helden en hun avonturen. 6+

Weekgreep #1935

168. Matt James De begrafenis
Begrafenisboek waar een hoop ouders wat aan zouden kunnen hebben. Zoals het omslag al verraadt, vinden Noor en haar neef Koen het wel tof op het kerkhof. Veel boeken in dit genre richten zich op de grote vraag van leven en dood en hoe daar antwoord op te geven, hier lezen en zien we wat er echt gebeurt: de kinderen zijn blij dat ze niet naar school hoeven en om elkaar te zien, moeten om de haverklap naar de wc, vinden het vreselijk lang duren en gaan graag buiten rondjes rennen tijdens de koffie-met-sandwiches achteraf. Natuurlijk vinden ze het ook verdrietig en stellen ze vragen over oom in de kist. Zoals dat gaat. Aanrader. 6+

167. Annemarie van Haeringen De dag waarop de draak verdween
Het is fijn zoeken naar 'foutjes', in dit helemaal met balpenkrullen getekende en ingekleurde prentenboek. Iedereen heeft wel eens met een balpen getekend en weet dus: het valt niet te voorkomen dat je een keer uitschiet en er is dan niets meer aan te doen. Gave techniek die, juist daardoor, bewondering afdwingt. Lóng houdt van draken, zijn hele leven al. Tot er een voor de deur staat. Niet haar allersterkste verhaal, Annemarie van Haeringen laat het wel erg kortaf eindigen met de vraag of dit nu geluk is. Wat is dan geluk? Kennelijk is geluk een losse flodder. Vooral wat tekeningen betreft geslaagd dus. 5+

166. L. Frank Baum, Margaretha van Andel en Marieke Nelissen De tovenaar van Oz
Wat een fijn, pittig eigenwijs meisje heeft Marieke Nelissen gemaakt van Doortje, de hoofdpersoon van De tovenaar van Oz. Dat wereldberoemde boek verscheen in 1900 en heeft al vele geslaagde en minder geslaagde hervertellingen, her-illustraties, verfilmingen, musicals en schoolvoorstellingen overleefd. Deze sjiek uitgeven, prettige hervertelling van Margaretha van Andel is behoort absoluut tot de geslaagde. 8+

165. Peter Van den Ende Zwerveling
Fascinerende prenten van Peter Van den Ende, die zonder woorden het verhaal vertelt van een papieren bootje met een geheimzinnige, meestal onzichtbare passagier, die de hele wereld rondreist. Wat sfeer betreft is zijn werk een ontmoeting van Paul Biegel en Carl Hollanders Kleine Kapitein, de vervreemdende vergezichten van Shaun Tan en het repetitieve van Maurits Cornelis Esscher. Aan het eind van de reis stapt de passagier, en mogelijk ook de kijker, veranderd uit het papieren schip. Zeker niet alleen voor kinderen; eerder omgekeerd. 10+

164. Derk Visser Drama Queen
Meesterlijke dialogen, hilarische hyperbolen en hartverscheurend tienerleed. Het is - eindelijk! - weer tijd voor Derk Visser. Drama Queen is een jeugdroman in drie episodes over het leven van Angel, die in een achterstandwijk woont en tussen de flat van haar moeder, een lapdancer, en haar alcoholistische opa pendelt. In het eerste deel is ze 12, in het tweede 13 en in het laatste 15. Angel heeft adhd maar ze besluit haar Ritalin niet meer te nemen omdat ze vindt dat het leven saai is met pillen. Ondertussen breekt buiten, in de aanloop naar het nieuwjaarsfeest, de oorlog uit en explodeert de ene na de andere illegale vuurwerkbom. In de klas heeft ze geen vriendinnen, tot ze Kayleigh ontmoet. Maar die verhuist. Klinkt ellendig allemaal, maar bij Derk Visser weet je nooit of je nou huilen moet of lachen. Ik doe het allebei tegelijk. 12+

Profiel Gouden Griffel-winnaar Gideon Samson

Gideon Samson won een Gouden Griffel en dat werd hoog tijd. Ik maakte een profiel van de schrijver en hoogtepunten in zijn oeuvre voor de Volkskrant. (Excuses voor het woord 'verhaaltjes'.) Overzicht van de andere winnaars vind je hier.

zondag 29 september 2019

Weekgreep #1934

163. Humberto Tan en Judith van den Hoek Pirouette in Paramaribo
Humberto Tan heeft zijn vrije tijd na het vertrek bij RTL4 goed besteed en een kinderboek geschreven. Gerda wil professioneel danseres worden, maar dat kan in Paramaribo niet. Ze vertrekt naar Den Haag om op het conservatorium te gaan. Dat blijkt niet zo gemakkelijk, want ze mist haar familie en haar land. Smaakvol geïllustreerd door modetekenares Judith van den Hoek. 10+


162. Rindert Kromhout en Hugo van Look Kom maar bij mij
Interessant concept van uitgeverij Zwijsen, naar eigen zeggen goed voor tachtig procent van het leesonderwijs in Nederland. Het idee is simpel: maak een groepje en geef ieder kind een rol. Kind voor kind laten voorlezen in de klas en de rest daarnaar laten luisteren is dé manier om kinderen een grondige hekel aan lezen te geven (de goede lezers ergeren zich groen en geel, de slechte lezers worden daar alleen maar in bevestigd) maar misschien brengt deze veelbelovende reeks Toneellezen daar wel verandering in. 7+

161. Andy Griffiths en Terry Denton Ontzettend irritant
Het werd tijd dat Andy Griffiths en Terry Denton van de Waanzinnige boomhut met inmiddels ontzettend veel verdiepingen eens wat anders gingen doen. Het resultaat is er nu en doet de titel eer aan. Bent of kent u een irritant kind? Het kan altijd erger. Met vliegen, kabouters en heel veel onzinnige dilemma's. Ik zou dit niet aanraden als achterbankliteratuur. Dat loopt niet goed af. Vertaald door Edward van de Vendel. 8+

160. Anna Woltz en Maartje Kuiper Haaientanden
Zonder twijfel een van de beste kinderboekenweekgeschenken van deze eeuw. Niet omdat eerdere auteurs het er veel minder goed vanaf brachten, we zijn wat dat betreft de afgelopen jaren absoluut verwend, maar omdat Woltz zo'n goede balans weet te vinden tussen voor kinderen te bevatten diepgang en ironie, mooie zinnen en een spannend verhaal met een kop en een staart. Lef ook om dit ontroerende onderwerp in deze feestweek toch aan te durven. De elfjarige Atlanta daagt zichzelf uit om, zonder dat haar ouders het weten, om het IJsselmeer heen te fietsen. Ze weet dat de wereld niet zo werkt, maar toch hoopt ze daarmee het noodlot af te wenden. De knappe Finley, waar ze al op de eerste bladzij tegenaan fietst, is minder goed voorbereid dan zij op pad gegaan en heeft geen enkel doel behalve zijn moeder kwetsen. Hij gooit alles in het honderd. Het valt te hopen dat dit hartversterkende verhaal, maar dan graag nog een paar hoofdstukken langer, gauw tussen een wat steviger kaft in de winkel ligt. 10+

159. Toon Tellegen en Carll Cneut De vuurzeevlieg
Kon het omslag nóg somberder? Toon Tellegen, een van de meest gewaardeerde en bekroonde auteurs uit de jaren negentig van de vorige eeuw, was altijd al meer geliefd bij volwassenen en jongeren. Dat komt natuurlijk niet in de eerste plaats door de illustraties, maar ze zullen daar zeker aan bij hebben gedragen. Tellegen heeft met een hoop verschillende kunstenaars samengewerkt, maar de meesten daarvan leverden net als het pocketformaat van de boekjes niet het gewenste imago van dierenverhalen voor kinderen. Er zitten zeker verhalen tussen die voor kinderen geschikt zijn, mijn favorieten: de olifant die uit de boom blijft vallen en de beer die over een taart droomt en zijn bed opeet. Maar die moet je wel zoeken tussen existentialistische, deprimerende anekdotes over een veerman die zonder reden zijn passagiers overboord zet en een depressieve eekhoorn, die zich afvraagt of de niet aflatende regen een gezicht heeft. Verhalen, bij voorkeur, zonder conclusie of clou. Pas in 2014 deed zijn uitgever de geniale, maar wel erg late, zet om een interessante selectie uit zijn verhalen echt als voorleesboek uit te geven: Is er dan niemand boos? De titel alleen al was een succes, maar ook de plaatjes van woedende dieren, of dieren die dat probeerden te zijn, hadden eindelijk eens een keer een wegdroomfactor. Nu verschijnt er weer een Tellegen in dat fijne formaat. Maar waarom met een illustrator die het lichtknopje altijd kwijt lijkt te zijn?

zondag 22 september 2019

Weekgreep #1933

158. Rocio Bonilla De boekenberg
Ik weet niet helemaal zeker wat ik moet vinden van de klassieke maar ook wat zoetige stijl van Rocia Bonilla, van wie nu een aantal boeken in het Nederlands uit zijn. In Max en de superhelden is het de samenwerking met Oriol Malet, die een heel andere, stoere stijl heeft, die werkt. Dit prentenboek, over een jongetje dat graag wil leren vliegen en verslingerd raakt aan lezen, wordt gered door de geestige hyperbool die ze opbouwt. Het jongetje ligt op een steeds hogere stapel boeken te lezen en trekt, zonder het door te hebben, steeds meer bekijks. Op het moment dat hij doorheeft dat hij zichzelf door de wolken heeft gelezen, is vliegen ineens het enige dat hem nog kan redden. Maar hij kan het nog steeds niet. Of toch? 5+

157. Henk Hardeman Hoe ik mijn vader redde
Emma (niet haar echte naam) besluit na een bezoekje van de kinderbescherming om haar vader te gaan redden. En daarmee natuurlijk ook zichzelf. Henk Hardeman stapt uit de wereld van spoken en piraten waar hij zich normaal ophoudt, en verzint voor lezers aan het begin van de middelbare school met merkbaar plezier het rommelige leventje van een uitgerangeerde popartiest. Zijn hit Moedermavo is nog regelmatig te horen in de supermarkt, maar voor de band écht doorbrak, viel die door ruzie alweer uit elkaar. Gelukkig heeft haar vriend Rik - ze zijn overigens niet op elkaar - een goed idee. Maar wil die wietrokende slobbertrui eigenlijk wel gered worden? 12+

156. Paul van Loon en Hugo van Look Dolfje Weerwolfje
Je zou gemakkelijk denken: ach, weer een deeltje, maar dat is toch jammer. De rechttoe-rechtaan titel doet anders vermoeden, maar het is een belangrijke aflevering voor fans dit keer. Er komen dingen aan het licht die lang onbekend zijn gebleven. Waar komt Dolfje eigenlijk vandaan? Ondertussen moet hij zich teweerstellen tegen een gewelddadige poging om hem te ontweerwolven. Maak je borst maar nat: daar komen 'tandentangen' en 'haarscharen' aan te pas. Paul van Loon verdient waardering om het plezier en de kwaliteit waarmee hij zijn 'griezellige' seriewerk doet. Zijn zinnen zijn kort, gaaf en grappig; zelf lezen en voorlezen gaat precies even goed. En hij wil het niet graag toegeven, maar af en toe snijdt hij gewoon een belangrijk maatschappelijk thema aan. Dolfje is thuis al heel lang uit de kast, maar moet in deze aflevering harder knokken dan ooit voor het recht om een jongetje én een weerwolf te mogen zijn. 8+

155. Koos Meinderts en Sanne te Loo De man met de zeegroene ogen
Een aangespoelde man is volmaakt gelukkig in zijn wrakhouten huisje op palen voor het strand van het onbewoonde eiland, tot hij flessenpost krijgt. 'Vind de schat', staat er op de brief, met een kaart erbij. Hoewel hij alles al heeft, gaat hij toch op zoek. Van zijn huis maakt hij een boot. Op het eiland van de kaart vindt hij lang geen schat, maar wel iets anders. Koos Meinderts heeft een goed gevoel voor tijdloze, essentiële verhalen en het is extra bijzonder als hij die vertelt aan jong publiek, op zo'n manier dat ze een leven lang bij kunnen blijven. Dit prentenboek is daar zeker in geslaagd, mede dankzij de filmische illustraties van Sanne te Loo. Je zou wel in die warme, diepblauwe kleurenpracht willen stappen om er te duiken en eindeloos rond te slenteren. Hopelijk wordt De man met de zeegroene ogen net als die andere klassieker De vuurtoren een blijver. 5+

154. Maranke Rinck en Martijn van der Linden Bob Popcorn
Ellis (noem haar geen 'Ellis-de-Bellis') krijgt van haar juf te horen dat het afgelopen moet zijn met haar passie voor popcorn. Haar twee vaders besluiten meteen de magnetron in de schuur te zetten en voortaan salades te eten. Ellis gaat stiekem door met popcorn bakken. Wat ze niet weet, is dat in Amerika een boer met illegale groeimiddeltjes experimenteert. Een van zijn maïskorrels belandt in haar magnetron en verandert in het knorrige maïsmannetje Bob. Sterk is de ironie in de tekst. 'Ik ben blij dat ik het meteen doorheb', denkt Ellis. 'Zo ziet een fantasievriendje er dus uit.' Ook sterk is de samenwerking met Martijn van der Linden, die de laatste tijd veel andere kanten van zijn tekentalent laat zien. De tekeningen voegen iets toe aan het verhaal en nemen het af en toe zelfs over. Bob Popcorn is verschenen in de serie Tijgerlezen van Querido voor beginnende letters. Geen AVI-onzin, gewoon lezen waar je zin in hebt met iets grotere letters en kortere zinnen. In dit segment is er te weinig dat lekker dik is en lekker doorleest en ook nog eens aanzet tot binge-lezen. Goed nieuws: het tweede boek over Bob is al aangekondigd. Ik zie er naar uit, deze serie in wording verdient populariteit. Laat maar komen! 7+