maandag 5 augustus 2019

Weekgreep #1929

134. Diverse auteurs Young Scientist Vakantieboek
Van verbluffende vormgeving moet dit vakantieboek het niet hebben, maar nerds willen op vakantie ook wel eens wat. Boordevol weetjes over natuur en het heelal, met tussendoor daarbij passende puzzels. Zoals logigrammen, codekrakers en moeilijkere doolhoven en rebussen. Wees wel voorbereid op moeilijke vragen vanaf de stoel naast je in het vliegtuig, de achterbank of tijdens het wandelen. Dit soort boeken zouden eigenlijk een ouderhandleiding moeten hebben. 8+

135. Jozua Douglas en Tosca Menten Pech onderweg
Sinds Donald Duck niet meer wekelijks werk van een Nederlandse kinderboekenschrijver publiceert, en dat is al heel lang geleden gestopt, is er veel te weinig aandacht voor het korte kinderverhaal. Uitgevers maken wel eens een bundel rond een thema, vakantie of griezelen, maar grote successen zijn het volgens mij nooit. Dit is wel een heel leuk idee: twee auteurs afwisselend met gezamenlijke vieze verzen tussendoor. Douglas en Menten zijn aan elkaar gewaagd en vertellen hilarische en spannende reisverhalen, waarin telkens iets vreselijk mis gaat. Het ultieme vakantieboek dus. Ik hoop dus dat je dit op tijd leest! 8+

136. Espen Dekko Aan tranen heb je toch niks
Tweede boek in het Nederlands van hier dit jaar debuterende Noorse poppenspeler Espen Dekko. Prentenboek Ploef, verscheen in maart bij Tiptoe Print in een vertaling van Edward van de Vendel. Deze tienerroman gaat op licht filosofische toon over verdriet, de nutteloosheid van tranen en de vraag of grote dieren meer verdriet hebben dan kleine. Er spoelt een walvis aan in het afgelegen fjord waar een meisje bij haar grootouders logeert. Haar vader is net overleden, maar ze wil niet huilen. Vertaald uit het Noors door Michiel Vanhee en Sofie Maertens. 11+

137. John Bond Klein Konijn Niet Verdwaald
Het bijzondere kleurgebruik van John Bond is het decor van een tamelijk neurotisch verhaal over een obsessief mini-konijn dat alleen maar aan bessentaart kan denken. Op zoek naar bessen voor een taart, die mama wil bakken, raakt het mini-konijn steeds verder van huis. Is hij verdwaald? Nee hoor. Echt niet. Je wilt hem wel toeschreeuwen: ga terug! Dat is dan ook het idee van dit boek. 4+

138. Jan Leyssens en Joachim Sneyers Hoe de aarde beweegt
Er verschijnen op het moment een hoop boeken over succesvolle vrouwen. Hoe terecht ook, het maakt toch meer indruk als het verhaal over hun succes om het succes zelf blijft draaien. Het verhaal van de cartograaf Marie Tharp is daar een mooi voorbeeld van. Zij maakte als eerste kaarten van oceaantroggen, waarvan veel wetenschappers indertijd niet geloofden dat die in beweging waren. Avonturier Jacques Cousteau ging zelfs speciaal naar beneden om haar ongelijk te bewijzen. Mispoes! 9+

Weekgreep #1928

129. Élo Goed verstopt rondom ons
Bewerkelijk flapjesboek waarin je achter vele losse onderdelen dieren kunt vinden in de stad. Opvolger van Goed verstopt (2017), waarin de dieren in hun eigen habitat verstopt waren. Élo is een Franse illustrator. Haar werk verschijnt niet alleen in boeken, maar ook in supermarkten en winkels, zoals in Nederland de Hema haar eigen ontwerpers heeft. Zo ziet haar werk er ook uit: catchy, kleurig en eigentijds. 3+

130. Krystal Sutherland Een bijna definitieve lijst van nachtmerries
In de familie van Esther heeft iedereen wel een of meer fobieën. Esther heeft er een lijst van gemaakt en gaat al die angsten, voor pleinen, het donker, water, zwarte katten, bij voorbaat uit de weg. Tot Jonah haar lijst steelt en Esther niet meer precies weet waar ze voor op moet passen. Is ze zelf wel echt bang voor die dingen of heeft ze zich wat laten aanpraten? Tweede jongerenroman van de Australische schrijver Krystal Sutherland, zo Angelsaksisch als je ze krijgt: grappig, spannend, beetje liefde en veel jezelf leren kennen en je angsten overwinnen. 14+

131. Peter Goes Steek je vinger niet in
Een hier nog niet zo bekende Belgische illustrator waar ik blij van word: Peter Goes. Maakte eerder het sterke Rivieren en Tijdlijn en nu dit geestige boekje waarin het tegenovergestelde van de titel natuurlijk de bedoeling is. (In het grootste oog zit een gat, groot genoeg voor een peutervinger.) Ongemeen krachtige lijnen en toch verbluffend gedetailleerd. 1+

132. Katrin Stangl Lig je samen sneller dubbel
Hoe lang is een sliert tandpasta? Hoeveel spullen passen er achter de bank? Hoe vaak moeten de knuffels in bad? Kun je beter dansen in je nakie? Zo van die kindervragen waarvan je maar hoopt dat het bij vragen blijft en niet zo'n bende wordt als in dit boek. Of toch? Zeg het met vier kleuren en niet meer, lijkt de rode draad in het oeuvre van illustrator Katrin Strangl. Het werk is net als de naam wat stug en op het randje van houten-speelgoedwinkel-verantwoord, maar ook humoristisch en eigen. 4+

133. Linde Faas De jongen en de walvis
Dit prachtige prentenboek bereikte pas laat mijn postbus en dat is echt de enige reden dat ik er nu pas wat over zeg. De man van Linde Faas is marien bioloog en doet onderzoek in Noorwegen. Instagrammers kennen mogelijk al de foto's die Faas maakte van de illustraties in dit boek, omhooggehouden in de landschappen waardoor ze geïnspireerd zijn. Zo niet, gauw gaan kijken dan. Dan zie je pas echt hoe goed het Faas gelukt is om Noors licht en ruimte te vangen in haar platen. Tegen die achtergrond een ontroerend, klassiek verhaal over een vriendschap tussen een jongen en een walvis. 6+


zaterdag 27 juli 2019

Weekgreep #1927

124. Rotraut Susanne Berner Goede reis Kareltje
Gelukkig blijven de sympathieke voorleesverhalen over konijnenkleuter Kareltje van Rotraut Susanne Berner gedrukt worden, nu bij een nieuwe uitgever met nieuwe vertalingen van de bekroonde dichter Bette Westera, die al vele malen heeft bewezen net zo te kunnen swingen als de originelen. Berner is vooral bekend van de fantastische De seizoenen, dat ik reken tot de beste prentenboekenseries van deze eeuw. 3+

125. Reinhilde Van Driel De jongen van de glasfabriek
Wat stug geschreven verhaal van schrijfster en actrice Reinhilde Van Driel, met interessante inhoud. Boris woont bij zijn oma en loopt elke dag een half uur naar school. Hij loopt op met Oscar, die bij de glasfabriek werkt. Die glasfabriek is alleen al honderd jaar gesloten. Het opvallende en aantrekkelijke omslag is van Martijn van der Linden. Er komt, in elk geval in Vlaanderen, ook een voorstelling van. 11+

126. Yvonne Jagtenberg Max van Mars en de planeet l.e.u.k.
Ik ben een enorme fan van de uitbundige, vrolijke en lekker grillige prentenboeken van de tegendraadse Yvonne Jagtenberg. Ik mis die uitbundigheid een beetje in het zwart-witte binnenwerk van de minstens even grappige schoolavonturen van Max van Mars, waarvan net het tweede deel uit is. Max komt van Mars en dat maakt zijn dagelijks leven, naar school gaan en dealen met de twee hardwerkende mensen-ouders waar hij bij woont wel eens ingewikkeld. Voor Loser-fans die een slagje slimmer en buitenissiger willen. 8+

127. Anna Woltz en Inge en Dieter Schubert Naar de wolven
'Ik heb iets voor jullie', riep Fabeltje, zo hard als hij kon. 'Een nieuw speeltje...' 'Voor ons?' vroegen de wolven. 'Wat aardig! Piept het als je erin bijt?' Fabeltje is de gezinshond die op een dag geconfronteerd wordt met een nieuw speeltje. Die wel in huis mag poepen en op de bank zitten. Dat gaat zomaar niet. Fijn prentenboek van griffelwinnaar en kinderboekenweekgeschenkschrijver Anna Woltz, samen met de niet te stoppen oude rotten Inge en Dieter Schubert.4+

128. Chloé Perarnau Het orkest
Nieuwe titel van Boycott, uitgever van vertaalde boeken van interessante buitenlandse kunstenaars. Om in de gaten te houden dus. De Franse illustrator Chloé Perarnau laat de maestro van het orkest over heel de wereld op zoek gaan naar de orkestleden, zodat het geplande concert op gang kan gaan. Iedereen is op vakantie en stuurt kaartjes met hints. Zoekplaten met een verhaal. Vertaald door Lidewij van den Berg. 6+

zaterdag 20 juli 2019

Weekgreep #1926

119. Ryan T. Higgins Wij eten hier geen klasgenootjes
Tirza Rex kan er op haar eerste schooldagen maar niet aan wennen dat ze kinderen niet op mag eten. Niemand wil vriendjes met haar worden. Hoe zou dat nu komen? Idee geestig, uitvoering wel erg plastic. 4+


120. Sharon M. Draper In mijn hoofd
Verteller zonder stem. Intrigerend uitgangspunt voor een jongerenroman. Melody is de slimste van de school, maar niemand weet het, want ze kan niet praten. Mooi omslag. Jammer van het priegelige binnenwerk, met uitstraling van dundrukbijbel. 15+




121. Bill Doyle Ontsnap uit dit boek - Titanic
De lezer van dit boek kiest een van de drie personages (passagier, personeel, verstekeling) en moet allerlei opdrachten doen om uit de zinkende Titanic te ontsnappen. Tekenen, vouwen, scheuren, kiezen. Afhankelijk van de rol die je kiest wordt het moeilijker. Al doende leer je van alles over het verhaal van de Titanic. Sterk concept, goed uitgevoerd. Het ultieme vakantie-doeboek. 9+

Cornelia Funke Pan's Labyrinth
De ellenlange, namaak-klassieke gebeitelde zinnen van Cornelia Funke hebben geen ritme en de eindeloze herhaling van sprookjesthema's doet haar boeken voelen als de maaltijd van gisteren, opgepiept in een magnetron. Geen doorkomen aan, wie haar ook vertaalt. Ook nu weer, in dit boek bij de film. 10+



Frank J. Sulloway Darwin en zijn beren
Charmant maar wel wat knullig kinderboek met een nog niet eerder verteld maar echt gebeurd verhaal over Charles Darwin, die de evolutietheorie misschien wel van een stel gezellige beren heeft geleerd. 10+

maandag 8 juli 2019

Weekgreep #1925

114. Chris Haughton Komt goed, kleine krab
Met het even oersimpele als geestige Mama kwijt! was Chris Haughton in een klap een gevestigde naam. Prentenboeken voor de allerkleinsten waren zelden zó compleet. Direct herkenbaar zonder commercieel te worden, een volstrekt eigen stijl zonder aan toegankelijkheid in te boeten, lief maar niet zoet, grappig maar niet over de hoofden van kinderen heen. In jaren daarna verschenen de al even geslaagde opvolgers Stoute hond!, Sssst! We hebben een plan en Welterusten allemaal. Toch moeten we een nieuwe Chris Haughton niet normaal gaan vinden. Gelukkig doet hij er wel een jaar of twee over om een nieuwe te verzinnen en zo blijft het feest. Kleine Krab gaat voor het eerst naar zee, gaaf in dwarsdoorsnede van rotsen en water geïllustreerd met indrukwekkende schuimkoppen die steeds hoger worden. Kleine Krab wil niets weten van de zee. Maar als hij er eenmaal is, wil hij natuurlijk niet terug naar huis. De gemiddelde peuterdag in een notendop. 3+

115. Ruth Verstraeten en Eva Mouton De kindervleesfabriek
De Vlamingen hebben een lange traditie en een reputatie hoog te houden in ontoegankelijke prentenboeken: onprettig formaat, deprimerend kleurgebruik, veel te veel tekst in een veel te kleine letter. Op het oog voldoet dit prentenboek met veelbelovende titel aan die kenmerken, maar met een beetje geduld valt een en ander wel mee. Ruth Verstraeten rijmt pittig en geestig in de stijl van de Gruwelijke rijmen van Roald Dahl en Groene eieren met ham en ander werk van Dr. Seuss. 'Alles wat mijn mama maakt, smaakt én ruikt naar vuilnisbelt.' Vooral het begin, met een eindeloze, lekker gore omschrijving wat Korneel Carolus Kieskauw allemaal niet lust. Zijn moeder dreigt, heel pedagogisch, met de kindervleesfabriek. Het navolgende verhaal wordt op een gegeven moment wat langdradig. 5+

116. Brian Selznick en David Serlin Baby Aapje, privé-detective
Baby Aapje lost vanuit zijn morsige detectivebureau de ene na de andere zaak op. Vermiste juwelen. Verdwenen pizza. Het enige wat de hem weerhoudt, is dat het zo lastig is om zijn broek aan te trekken. De laatste zaak is van een moeder die haar baby kwijt is. Hilarisch. Brian Selznick heeft een paar graphic novels op zijn naam staan, waarin de combinatie tekst en tekeningen - hoe indrukwekkend ook - niet overtuigt. Hier wel. 4+

117. Rein van der Wiel Amir
Als gepensioneerd leraar Nederlands moet hij toch een hoop jongerenromans langs hebben zien komen. (En net als ik met enige weerzin young adult hebben horen noemen.) Daarom vind ik het jammer dat zijn eerste jongerenroman of roman over een jongere - zal wel weer gevoelig liggen bij Querido - zoveel rituelen die dat genre tot een genre maken nog maar eens afgaat. Amir moet van zijn school opschrijven wie hij is en wat hem bezighoudt. Daar heeft hij natuurlijk geen zin in. Maar krijgt er gaandeweg toch plezier in en levert toch maar even een stilistisch hoogstandje af. Niemand begrijpt hem, zijn moeder en haar vriend voorop. Hij gaat een werkstuk schrijven over Afganistan, het land waar zijn weggelopen vader vandaan komt. Ook wat vormgeving betreft laat het boek te wensen over. Maar het is onmiskenbaar goed geschreven mopperkunst. 14+

Matthew Quick De derde persoon
Een kruisbestuiving van J.D. Salinger en John Green is zijn werk wel eens benoemd. Da's wel erg complimenteus, veel meer Green dan Salinger om te beginnen en ik vind Green in zijn beste boeken beter. In De derde persoon vind ik het tempo, bij Green altijd lekker laag, te hoog. Het gegeven is ijzersterk, scholiere krijgt cultboek van leraar en raakt eraan verslingerd. De samenvatting van The Bubblegum Reaper van Nigel Booker alleen al is een feest om te lezen. Met hulp van haar leraar maakt ze ook nog kennis met de schrijver en ontwikkelt zich een bijzondere relatie. En dat allemaal in drie hoofdstukken. 14+

dinsdag 2 juli 2019

Weekgreep #1924

109. Selma Noort Eilandheimwee
Selma Noort viert haar veertigjarig schrijversjubileum onder mer met een heruitgave van Eilandheimwee uit 1992, indertijd goed voor een Zilveren Griffel. Mooi nieuw omslag van Martijn van der Linden. In korte, zangerige hoofdstukken lezen we van Raven en zijn twee zusjes, die hun geliefde eiland moeten verlaten maar gelukkig op het vasteland een juf krijgen die hun gemis begrijpt. 8+


110. Jan Jutte Tijger
Ontroerend verhaal over een oude dame die een eenzame tijger mee naar huis neemt uit het bos. Eerst is iedereen bang voor de tijger, die door het kleine, kwetsbare vrouwtje aan een wollen draadje wordt uitgelaten. Maar steeds meer mensen sluiten vriendschap met de tijger. Tot die ziek wordt en toch heimwee blijkt te hebben naar de jungle. Doet wat verhaallijn betreft sterk denken aan de klassieker der klassiekers: Babar. 5+

111. Joke van Leeuwen Hee daar mijn twee voeten
Gedichten die schreeuwen om voor te lezen en, deels, schreeuwend voor te lezen. Lief zijn de gedichten van Joke van Leeuwen zelden. Vaak nurks, narrig, tegendraads en altijd geestig. Van groeten aan je voeten tot aan iemand die maar door blijft zeuren over wat voor soort kleur blauw dan precies. Soms wordt het zelfs bijna ruzie, zoals in Nou kijk. Veel meer scheld- dan troetelwoorden in Zakkenwasser! 9+

112. Sarah Crossan Toffee
Je moet er van houden, romans die zijn opgemaakt met veel wit en enjambementen, als een gedicht. Ik vind het vaak een beetje valsspelen: meestal hebben zulke 'vrije verzen' geen duidelijk ritme en blijft het vaag wat de functie is van de vorm. Zeker als de schrijver nauwelijks bijzonder taalgebruik laat zien: het verhaal is realistisch, de dialogen zijn cursief geschreven in plaats van tussen aanhalingstekens. Wat is het dan meer dan tijdens het typen wat vaker een nieuwe regel beginnen en inspringen? Na vertalen, in dit geval door Sabine Mutsaers, is het helemaal de vraag of de opmaak er nog toe doet. Maar goed, het geeft wel een dromerig effect. Als dat de bedoeling was, dan is dat gelukt. Allison loopt weg van haar gewelddadige vader en maakt in een huis, waarvan zij dacht dat het verlaten was, kennis met Marla. Die noemt haar Toffee en lijkt haar te verwarren met een jeugdvriendin. Allison speelt het spelletje mee, ze weet niet beter. Sarah Crossan won voor EEN (2017) de niet meer bestaande Dioraphte Literatourprijs. Ik vond toen al wat ik nu ook vind: de opmaak als een gedicht overtuigt niet. Als je daar doorheen kunt kijken, leest Crossan wel lekker weg. De diepgang die ze bereikt, schuilt niet in de vorm, maar in de inhoud.

113. Evelien Feltzer Tien vragen aan mijn vader
Tweede van Evelien Feltzer (1975), die in 2017 debuteerde met Waterwatje. Lou heeft twee moeders en krijgt op haar twaalfde verjaardag een vader cadeau: surfer Duncan, die zelf niet zo nodig kinderen hoefde maar wel Roos en Dees mama wilde maken. Lou is maar al te blij dat ze snel het vliegtuig pakken naar Tarifa, waar Duncan een Spaanse sappenbar is begonnen; ze heeft namelijk iets geflikt waar ze liever even niet meer aan herinnerd wordt. Fris geschreven en uitgegeven. 10+

zondag 30 juni 2019

Weekgreep #1923

104. Linda Dielemans en Sanne te Loo Brons
Een geslaagd informatief boek houdt de aandacht vast met een ander soort spanning en sensatie dan fictie. Een vak apart. Nog belangrijker: de schrijver moet ook echt iets met het onderwerp hebben, anders krijg je al snel zo'n kneuterig schoolboekentoontje. Van informatieve boeken willen we het liefst dat ze de meeslependheid hebben van fictie en literatuur, de feitelijkheid van wetenschappelijke boeken en het vermogen om te verbazen en aan het denken te zetten van een bevlogen professor. Gelukkig zijn er steeds meer auteurs, illustratoren en uitgevers die dat ook zo zien. Dit nieuwe archeologieboek van Linda Dielemans (Senaatsprijs Kinderjury voor Schaduw van de leeuw), prachtig geïllustreerd door Sanne te Loo, voldoet aan al die kenmerken. De fascinatie voor mysteries uit een tijd dat nog niemand schreef of foto's maakte is voelbaar in haar woorden. Waarom liggen al die kostbare bronzen voorwerpen uit de periode dat mensen voor het eerst met metaal aan de slag gingen toch in meren en rivieren? Ik kon dit boek van de eerste bladzijde af al niet meer wegleggen. 10+

105. Kallie George De paarden van Olympus
Kallie George, debuterend in Nederland, al een heel oeuvre in Canada, brengt het paardenmeisjesboek naar nieuw niveau. Ten eerste door de paarden vleugels te geven. Ten tweede door lekker veel mythologie door het verhaal te mengen. Prettig geschreven, prima vertaald door Linda Broeder. 9+

106. Ype Driessen en Ionica Smeets De verrassende verjaardagen
Dit boek uit april bereikte me helaas wat laat, maar kan ik toch niet onbesproken laten. Gortdroge statistische humor van fotostripmaker Ype Driessen en wiskundige Ionica Smeets. Mijn dochter, die wiskunde haat, is me er al twee dagen aan het vertellen wat ze er niet leuk aan vindt. Kennelijk intrigeert dit plaatjesboek dus hevig en dat vat de kwaliteit van deze strips wel samen. Wie wiskunde op middelbareschoolniveau af heeft begrijpt de soms flauwe, soms bijzonder geestige grapjes wel. Bij jongeren roepen ze vragen op, die afhankelijk van het nerd-gehalte van uw kind gewaardeerd worden of tot schouderophalen leiden. Wiskundeleraren hebben deze voor de boekuitgave herziene strips uit New Scientist natuurlijk allang ontdekt en omarmd, neem ik aan. 12+

107. Julia Donaldson en Axel Scheffler De Gruffalo
Gruffalo bestaat 20 jaar en is zojuist verschenen met extras, zoals een bijlage achterin met van alles wat er met Gruffalo is gebeurd naast de boeken. Dan krijg je natuurlijk van die irritant blije acteurs en poppen, maar ook het interessante levensverhaal van de auteurs. De binnenkant van het omslag is een theatertje, waarin je het verhaal met bijgeleverde poppetjes na kunt spelen. Goed gevonden. 3+

108. Gee Fan Eng en Maria Isabel Sánchez Vegara
Mooi onnadrukkelijk en vooral aantrekkelijk feminisme in deze toegankelijke serie over de jeugd van wereldberoemde vrouwen in dit nieuwe deel in de sympathieke serie, die in Nederland wordt uitgegeven door De Vier Windstreken. Frida Kahlo zette ziekte, ongeluk en tegenslag om in levenslustige kunst. Viva la vida! 5+