dinsdag 22 juni 2010

Gemengde gevoelens over Penseel

Ik ben een boomhuttenfanaat. Ik heb zelfs als jongetje een boomhuttenhandboek geschreven en getekend. En mijn vader kocht ooit een prachtige lithografie van een hut, waar ik jarenlang bij heb weggedroomd. Toch kijk ik met gemengde gevoelens naar de Gouden Penseel 2010. Ik vind De boomhut van vader en dochter Tolman een prachtig en zeer geslaagd boek, maar ik heb twijfels of dit nu iets voor kinderen is. Het gegeven is mooi, maar het verhaal gaat niet echt ergens heen en er zijn veel zaken onaf. Dit in tegenstelling tot de wel complete verhalen-zonder-woorden van Charlotte Dematons (Ga je mee, De gele ballon, Sinterklaas), Thé Tjong-Khing (Waar is de taart? en vervolgdelen) en de seizoenenserie van Rotraut Suzanne Berner. Sterk aan De boomhut vind ik dat het niet gebukt gaat onder artistieke pretentie: het is een neuriënd en hummend berenboek dat niet moeilijk doet om het moeilijk doen. In een niet door mij gemaakt interview in de Volkskrant zeggen de makers dat kinderen meer begrijpen dan veel mensen denken. Maar dat vind ik dus het punt niet. Daar erger ik me aan. Dat is elke keer het argument. Natuurlijk begrijpen kinderen het best. Maar willen ze eruit 'voorgelezen' worden, liefst keer op keer? Dat mag je wel verwachten na het betalen van 14 euro 95. Nee, ik denk niet dat ik het als ouder gekocht zou hebben. Naar de tentoonstelling met de kinderen - kan vanaf 6 oktober weer in het Rijksmuseum Amsterdam - en een ijsje na afloop. Of liever nog, voor hetzelfde geld een grote poster voor in de kinderkamer. Dat wel.

3 opmerkingen:

  1. Het is denk ik een boek wat te mooi wil zijn. Zo mooi dat je het het liefst in een glazen kastje legt zoals ik heb gedaan. Mijn kinderen vinden het heel mooi maar daarmee hield het ook op.
    Ik heb vandaag een boek gekocht wat een grote kanshebber is voor volgend jaar 'Ik leer je liedjes van verlangen en aan je apenstaartje hangen'. De tekeningen van Sylvia Weve in dit boek zijn grandioos, met lef en zoveel lol getekend dat het plezier er af spat. Ik heb het nog niet gelezen dus ben ook erg benieuwd naar de tekst van Bette Westera.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik deel je mening over het gouden penseelboek. Ik vind het meer een kunstproject dan een goed kinderboek. En als zodanig schiet het op een bepaalde manier zijn doel voorbij.
    Een penseel voor dit boek was te verwachten. Het is opvallend en kunstzinnig. Daar is de penseeljury dol op.
    Ik denk wel eens dat er twee verschillende prijzen zouden moeten zijn voor kinderboekillustratoren. Eén voor het meest kunstzinnige en een voor het best geïllustreerde kinderboek. Dan komt iedereen aan zijn trekken en dat laat illustratoren die iets minder kunstzinnig werken maar wel goed illustreren met hart en ziel meer in hun waarde.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. De tekst van Bette Westera is vooral erg klein en priegelig. Nodigt niet echt uit tot lezen.

    BeantwoordenVerwijderen