vrijdag 8 juli 2011

Harmen van Straaten begint nu echt iets potsierlijks te krijgen

Harmen van Straaten is 15 jaar schrijver, zo beweert zijn uitgever Pimento. Om het te vieren is zijn zeer geslaagde jeugdroman Wonderland onder een nieuwe titel heruitgegeven. Een goede zaak. Dat neemt echter niet weg dat de literaire carrière van Harmen van Straaten nu echt iets potsierlijks begint te krijgen. Verzint zo'n uitgever dat nu, zo'n taart met 15 kaarsjes, of wil hij het zelf zo graag? Feit is dat hij dat ene kunstje uit 2003 daarna niet meer over heeft gedaan. Zijn eerdere en latere schrijfwerk haalt het niet bij het niveau van Wonderland. Deze recensie schreef ik indertijd over Wonderland in de Volkskrant.

donderdag 7 juli 2011

** (2) voor Badescu en Chaud: Pomelo groeit

In 2004 verscheen het alleraardigste Pomelo en zijn paardebloem van de Frans-Roemeense schrijfster Ramona Badescu en illustrator Benjamin Chaud. Het gaat over een grappig roze olifantje zo groot als een pomelo, een kruising tussen grapefruit en een pompelmoes. Het was een heel geslaagd prentenboekje maar wel erg klein en ook door de slappe kaft niet vreselijk aantrekkelijk om met kleine kinderen te lezen. Maar nu is Pomelo gegroeid. Letterlijk. Helaas valt de inhoud erg tegen: een slap, quasi-filosofisch babbelverhaaltje dat veronderstelt dat kleuters geobsedeerd zijn met opgroeien en daar allemaal diepzinnige vragen over stellen.

maandag 4 juli 2011

Net uit: Johan Harstad Darlah, 172 uur op de maan

Bij de Noorse auteur Johan Harstad, die tot nu toe voor volwassenen schreef, hoef je er niet op te rekenen dat een loterij winnen met een feestje eindigt. Midori uit Tokyo, Antoine uit Frankrijk en Mia uit Noorwegen zijn de drie gelukkige jongeren die mee mogen op een laatste reis naar een verlaten onderzoeksstation op de maan. In kringen van sciencefiction- en thrillerliefhebbers wordt gezegd dat zijn eerste twee jongerenromans niet onderdoen aan de rest van zijn heftige oeuvre.

donderdag 30 juni 2011

Net uit: Gill Lewis Kulanjango

De Schotse boerenzoon Callum ontdekt op zijn land twee eigenwijze indringers: Iona, de dochter van een lang geleden verdwenen dorpsgenote, en een visarend. Terwijl hij ruzie krijgt met zijn voetballende vrienden, die niets van Iona moeten hebben, probeert hij het leven van de visarend te redden tegen mensen die niet zo van de natuur houden als hij. Kulanjango, mijn vogelvriend is het debuut van Gill Lewis en fijne vakantieliteratuur.

woensdag 29 juni 2011

Lezersvraag: waarom is er nooit meer overeenstemming tussen de Griffeljury en de Kinderjury?

Richard Thiel presenteert een lijstje van overeenkomsten tussen de Griffeljury en de Kinderjury sinds de oprichting van die laatste prijs in 1988. Ik heb daar wel eens een grafiekje van gemaakt toen ik studeerde en dan zie je een indrukwekkende (maar niet zo wetenschappelijk verantwoorde) dalende lijn. Interessante vraag: hoe kómt het dat die overeenkomsten er eerst wel waren en nu bijna nooit meer zijn? Jij enig idee? Reageer hieronder!

Stilton en Francine Oomen winnen Kinderjury

Op deze foto van vorig jaar hoeft alleen het romeinse cijfer veranderd te worden naar V. Wie er dit keer in het pak zat weten we niet, maar horen we graag van een bloggende schrijver die achter de schermen is geweest. Geronimo Stilton won vandaag zijn tweede Kinderjury in de jongste categorie. De oudste werd gewonnen door Francine Oomen met Hoe overleef ik mijn vader (en hij mij)?. Eervolle vermelding was er voor het pinguïnboek van Edward van de Vendel, Ype+Willem en Floor de Goede en Dummie de mummie en de tombe van Achnetoet van Tosca Menten

woensdag 22 juni 2011

Penseeljury heeft groot gelijk

Enig rumoer in het kinderboekenreservaat over de Penseeljury. Die heeft namelijk besloten om, tegen eigen regels in, drie buitenlandse illustratoren te nomineren voor goud: Armandus de Zoveelste van Vanessa Verstappen (Terra Lannoo), Kleuralles van Joëlle Jolivet (Harmonie) en Seizoenen van Blexbolex (Clavis). Ik geef de Penseeljury groot gelijk. Ik heb nog eens gekeken naar het Nederlandse aanbod van vorig jaar. Daar zitten wel interessante illustratoren bij (bijvoorbeeld Loes Riphagen, Natascha Stenvert, Arnoud Wierstra en Daan Remmerts de Vries) maar niet per se een kandidaat voor goud. Dat wil overigens niet zeggen dat ik het volledig eens ben met de keus van de jury voor net déze boeken, maar dat is van minder belang. Ik zou het wel mooi vinden als Joëlle Jolivet, de ontdekking van het afgelopen decennium, een keer goud kreeg. En wat een mop: goud voor een kleurboek! Ik verheug me erop. Het is namelijk een ge-wel-dig kleurboek. Ook Blexbolex is - hoewel ik mijn eigen kinderen niet met dat Seizoenenboek verveel - een feest voor het oog. Maar ja, het zal dat vreselijke boek van Vanessa Verstappen wel worden. Dán mogen de Nederlandse illustratoren mopperen. Maar alleen omdat die prijs niet naar het buitenland mag? Omdat het een 'aanmoedigingsprijs' zou zijn? Ga toch kleuren! Een Penseel is geen schouderklopje.