woensdag 8 december 2010

VII. Fladdergeneratie kan niet kiezen

Het is niet per definitie een slechte zaak en het sluit aan op de tijdgeest: in de ‘jonge’ generatie schrijvers - dertigers en veertigers – lijkt genrehoppen het genre te zijn. Tjibbe Veldkamp, Tanneke Wigersma, Daan Remmerts de Vries, Edward van de Vendel en ook nieuwkomers waarvan we nog niet weten of het blijvertjes zijn zoals Mariken Jongman, Dirk Weber en Simon van der Geest weten niet wat ze willen of willen niet wat ze weten. Bij sommige auteurs is het gefladder wel charmant. Ze proberen dan weer eens dit, dan weer eens dat en het resultaat is bijna altijd aardig en interessant. Bij andere auteurs blijven pijnlijke kwaliteitsverschillen bestaan. Is het een gebrekkig zelfinzicht, een te grote dwang om veel en vaak het geluk ergens anders te proberen of de tijdgeest? In een programma over drugs hoorde ik de huidige generatie gebruikers een cocktailgeneratie noemen: ze gebruiken alles door elkaar. Zelf word ik vooralsnog niet high van het gefladder. Schoenmaker blijf bij je leest zou een tegeltje moeten zijn dat het Fonds voor de Letteren gratis aan schrijvers verstrekt.

Terug naar het overzicht. Illustratie: Peter Hannan.

7 opmerkingen:

  1. Klopt deels, maar het heeft ook wel te maken met dat er gewoon veel meer genres zijn dan vroeger. Wat Simon van der Geest bijvoorbeeld doet met Dissus bestond vroeger gewoonweg niet.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Beste Stefan, met alle respect, maar dat is baarlijke nonsens. Het origineel van Homeros is notabene een gedicht. Er zal op de enorme ijsberg aan genres vast een (enigszins) nieuwe te vinden zijn (bijvoorbeeld Ted van Lieshouts beeldsonnetten), maar dan praten we nog over een piepkleine bijdrage aan 3000 jaar literatuurgeschiedenis. Laten we wel bij de les blijven! Mijn punt is dat de huidige generatie nogal eclectisch is, en Simon van der Geest is daar juist een sprekend voorbeeld van.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mee eens (met het stuk dus). Maar wat heeft een beeldsonnet in hemelsnaam met literatuur te maken?!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Het unieke van Dissus is dat Simon er
    - een echt jongens-avonturenverhaal van maakt
    - een 21ste-eeuwse setting van maakt

    Imme Dros bijvoorbeeld bleef vroeger binnen de lijntjes van het genre, zoals dat mijns inziens vroeger vaker het geval was.

    Dat is het enige dat ik ermee wil zeggen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik spreek ook zeker niet tegen dat Dissus origineel zou zijn! Dat is het zeker. Maar je moet van zeer goeden huize komen wil je een nieuw genre uitvinden. Er nogal eens sprake van een bepaald soort hoogmoed als het gaat om het overwaarderen van de originaliteit eigentijdse kunstenaars. Een recensent met gebrekkige kennis van de literatuurgeschiedenis kan dan zomaar van zijn stoel vallen bij het lezen van boeken die heel slim lijken, terwijl er 'gewoon' een oud procédé in herbruik is genomen. Schrijvers hebben dit zelf ook niet altijd door. In Harry Potter zie je trouwens ook prachtige staaltjes van genrevermening... die in dit geval overigens vaak wél geslaagd is (combinatie van kostschoolproza, thriller en fantasy). Let op: ik zeg niet origineel, de kritiek dat Rowling gewoon deed wat al eerder gedaan was maar dan beter en aantrekkelijker is volgens mij wel degelijk waar.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. @David: goede vraag. Ik denk dat Ted van Lieshout met trots zou vaststellen dat zijn beeldsonnetten zowel tot de beeldende kunst als tot de literatuur behoren. Je kunt je ook afvragen of we ons druk zouden moeten maken over definities. Het is gewoon een aardig experiment.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ja, dat klopt: een beeldsonnet is een combinatie van een beeld en een sonnet, dus het heeft zowel met beeldende kunst als met literatuur te maken; het komt ook voort uit een combinatie van die twee. In de praktijk blijkt het een aardige manier te zijn voor kinderen en volwassenen om op een beeldende manier om te gaan met literatuur.

    BeantwoordenVerwijderen