maandag 26 oktober 2009

Griezelboek? Da's huisvlijt voor Daan Remmerts

Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het juist heel leuk dat zonaamde kwaliteitsschrijvers buiten hun boekje gaan. Daan Remmerts de Vries schreef bijvoorbeeld Bernie King en de magische cirkels, een griezelboek dat wel even iets heel anders was dan zijn bejubelde novelle Godje of het mooie tweeluik De Noordenwindheks. Dat ik Bernie King niet zo goed vond, kwam me duur te staan.

Het is ook nooit goed, mopperde Ted van Lieshout op zijn weblog. Maakt zo'n literaire schrijver een keer het soort boek waar Pjotr al jaren om zeurt, valt er toch weer wat te klagen. Daarna volgt een interessante want veelzeggende overpeinzing over veranderingen in de waardering van jeugdliteratuur.
Daar ligt dan ook een deel van het probleem: kinder- en jeugdliteratuur wordt op dit moment minder gezien als kunst en meer als, nou ja, huisvlijt.
Precies, Ted. Huisvlijt. Dat was nu juist mijn punt. Wat mij ergert aan zo'n boek is niet dat het er is, maar dat het gewoon niet zo goed is. Dat hij óf zijn eigen capaciteiten in dit genre onderschat óf er met de pet naar gooit omdat het een genre is dat kennelijk niet meer dan een beetje huisvlijt verdient. Is griezelig daarmee gelijk aan tweederangs, vraag ik me dan af. Als het 'niet-literair' is, hoeft een schrijver dan ook niet zo zijn best te doen?

Griezelschrijven blijkt toch een vak
Ik vind het ook een beetje wrang voor auteurs als Paul van Loon, die echt wel schrijven kan. Die wordt al vijfentwintig jaar alleen serieus genomen om zijn verkoopcijfers, maar als Daan Remmerts de Vries bijbeunt in de griezelbranche, krijgt hij alle aandacht en nog complimenten ook. En dat terwijl zijn griezelboek gewoon niet zo heel griezelig is. Blijkt het tóch een vak te zijn, griezelboeken schrijven. Nu ja, Daan Remmerts de Vries houd je daarmee niet tegen: deel twee is verschenen: Bernie King in de donkere spiegel. En wat ik met 'spannend' bedoel, leg ik nog wel eens uit.

5 opmerkingen:

  1. Blij dat ik niet de enige ben die dat boek niet kon smaken. Echt bijzonder ontgoochelend.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Een 'griezelboek' noem je het. Tsja, als je het leest met die verwachting kun je inderdaad wat aanmerken op de spanning en de griezeligheid. Ik vond het meer een boek in de traditie van Roald Dahl, waar de humor van hoger belang is dan de griezeligheid. Ik heb erg moeten lachen om de onderhoudende grappen in Bernie King.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hee, ik ben blij dat ik in deze revisie wel serieus genomen word. In de vorige zette je me nog naast Paul. Wat we allebei overigens weg gezellig vonden.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Kom nou Thomas. Alsof een boek beter wordt door te doen alsof het slechte zo bedoeld is. De relatie van Daan met Dahl is overduidelijk (hij wijst er zelf notabene op middenin het boek) maar op dat punt verliest jong het juist keihard van oud. De kracht van Dahl is juist dat de humor en de spanning steeds met elkaar wedijveren. Ik spreek bepaalde humoristische kwaliteiten van Bernie King niet eens tegen trouwens, ik vind het gewoon ergerlijk dat Daan Remmerts de Vries in het ene boek ieder woord op een goudschaaltje weegt en er in een ander boek overduidelijk met de pet naar gooit als het om kwaliteit gaat.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Och, ik wilde vooral opmerken dat ik erg veel plezier aan het boek had dankzij die bepaalde humoristische kwaliteiten. De grappen waren zo goed dat ik een gelukkige lezer was ondanks de mindere kanten van het boek. Maar Remmerts de Vries overtreft Dahl niet, nee.

    BeantwoordenVerwijderen