maandag 22 februari 2010

Het malle ding van bobbistiek is terug

Het ultieme jongensboek is geschreven door een vrouw: Leonie Kooiker. En het heet: Het malle ding van bobbistiek. Daarin vindt Bobbie een krachtige pasta uit die, gedoopt in water, hard wordt als staal maar licht blijft als papier. Samen met zijn broer Albert maakt hij er een vliegend ei van en daarmee gaan ze op avontuur. Meisjes komen in dit boek nauwelijks voor, emoties worden gezien als regenbuien die wel weer overwaaien en moeders zijn lastige wezens waarvan je niets mag. Wat een feest om dat zomaar ongevraagd in mijn postbus te vinden en wat een groot nieuws dat uitgeverij Ploegsma het heeft laten herdrukken, zodat een nieuwe generatie kan genieten van dit boek dat in 1971 zo terecht een Gouden Griffel won. Ik heb het vannacht meteen herlezen. Een mespuntje oubollig is het wel, natuurlijk, en de tijdgeest staat diametraal op die van ons, maar Het malle ding van bobbistiek is nog heel goed te pruimen. Opvallend is dat Kooiker het spannende verhaal voorziet van mooie observaties en prachtige natuurbeschrijvingen van het dijklandschap in de buurt van de Biesbosch. Schrijven dat kon ze wel, die Kooiker. Maar het indringendst is nog wel herbeleving van een écht jongensboek. Ja, dat is andere koek. Dat maken ze niet meer. Ik vond dat altijd een beetje een zeurklacht maar na vannacht weet ik dat het waar is. Als dit boek in 2010 was geschreven hadden Bobbie en Albert minstens twee slimme vriendinnen gehad en was er gezoend. Wat een tijdverspilling! Zelfs Jacques Vriens, van wie nu het spannende Tien torens diep op tv is, heeft het mis. Een jongensboek maak je niet door één meisje toe te voegen dat misschien wel of misschien niet lid van de club mag worden. In een jongensboek komen gewoon helemaal geen meisjes voor, behalve één zusje zonder betekenis misschien. Ook een nuttige heruitgave voor schrijvers dus. Heren en vooral dames: zo moet het.

9 opmerkingen:

  1. Ik ben dan wel een meisje, maar ach, wat een jeugdsentiment...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ook ik ben een meisje, maar heb het wel 10 keer gelezen als kind.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Meisjes lazen in de jaren zeventig, zo is uit onderzoek gebleken, als de meisjesboeken op waren ook nog de jongensboeken. Tegenwoordig niet meer, denk ik, want de meisjesboeken raken niet meer op. Arme jongens.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Klopt, ik las alles wat los en vast zat. Had de hele bibliotheek uit, moest in arren moede naar de volwassenen kant. Alwaar ik geen bal van de boeken begreep. Gelukkig heb ik er veel later herlezen en herwaardeerd.

    Maar het was al wel jaren tachtig eer ik kon lezen...

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Haha, dat zal best! Het onderzoek is alleen wat ouder... zou leuk zijn om nog eens te herhalen. Ik denk dat het tegenwoordig anders is. Meisjes lezen sowieso meer dan jongens, maar volgens mij is er tegenwoordig geen tekort meer aan meidenboeken... Sterker nog: als ik bepaalde critici mag geloven (inclusief mezelf) worden er bijna geen jongensboeken meer geschreven.

    Dat onderzoek was wel grappig: jongens raken een boek met een meisje in de titel niet eens aan. Meisjes daarentegen hebben helemaal geen problemen met een jongenshoofdpersoon. Of dat nog steeds zo is... zou ik wel willen weten! Ik heb wel eens het idee dat ondanks de emancipatie de scheiding eerder sterker is geworden dan zwakker.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik heb vroeger (jaren 60) nog op een meisjesschool gezeten. Daar hadden we wel een paar jongensboeken, maar veel te weinig. Ik las namelijk veel liever jongensboeken.
    Om mijn leeshonger te stillen moest ik naar de jongensschool. Als meisje vond ik dat doodeng. Maar ik had het er voor over.
    Jongensboeken kunnen er wat mij betreft niet genoeg zijn dus. Meisjes lezen ze toch wel.
    Ik kan me niet goed voorstellen dat dat tegenwoordig anders is.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Het verhaal van Bobbel die in een bakfiets woonde en rijk wilde worden vind mijn zoon van 10 het mooiste boek wat hij ooit gelezen heeft. Is dat dan een echt jongensboek? Volgens mij niet. Hij leest van alles. Soms ook boeken van zijn zus als zijn kleine stapel uit de bieb op is. Mijn dochter's favoriet is De ijsfabriek van Linda Groeneveld en Door en door van Benny Lindenlauf maar ik kan van die eerste bijv. ook niet zeggen dat dat nou een typisch meidenboek is. En het boek van Rindert Kromhout 'het meisje met de afgebeten vingers' was ook een grote favoriet van beiden. Spannend maar met een meisje op het omslag!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik lees het NU voor en zoonlief (8 jaar oud) vindt het geweldig! En nu ik het herlees vindt ik het ook een heel tof jongensboek, opnieuw.

    BeantwoordenVerwijderen